De Berlijnse Muur
Ruim 28 jaar lang scheidde de Berlijnse Muur Oost- en West-Berlijn. Hij was het symbool van de Koude Oorlog en van de tweedeling van de wereld. Na de Tweede Wereldoorlog werd Berlijn verdeeld in vier sectoren. De Franse, Britse en Amerikaanse sector gingen al snel samenwerken en werkten aan de wederopbouw. De westerse geallieerden hadden na de Eerste Wereldoorlog gezien wat er gebeurde als een land economisch niet kon herstellen, en ze hadden er zelf belang bij dat Duitsland weer een bloeiende economie kreeg. In de Sovjetsector ging het anders. De Sovjets haalden machines en grondstoffen uit hun bezettingszone om de wederopbouw van de Sovjet-Unie te bevorderen, die veel zwaarder onder de oorlog had geleden dan bijvoorbeeld Engeland. De bezettingszones werden al snel van elkaar afgeschermd, maar binnen Berlijn konden mensen lange tijd vrij tussen de sectoren reizen om te wonen en te werken.
Al snel begon een uittocht van vooral jonge, goed opgeleide Oost-Duitsers, die liever in het vrije Westen wilden leven dan in de communistische samenleving. Sinds 1952 was de grens tussen de DDR en de Bondsrepubliek zwaar bewaakt, maar Berlijn bleef een gat in de grens. Ook voor de economie van Oost-Berlijn was de open grens een probleem, bijvoorbeeld doordat West-Berlijners goedkoop in het Oosten inkochten. In de nacht van 12 op 13 augustus 1961 begon de DDR met de afsluiting. Eerst werd er prikkeldraad gespannen, en daarna werd de muur opgetrokken uit betonblokken en later uit betonnen platen. De muur stond in zijn geheel op Oost-Duits grondgebied. Aan de westkant kon je er gewoon naartoe lopen, en die kant werd dan ook vol beschilderd met graffiti. In feite bestond de grens uit twee muren met daartussen een zwaarbewaakte strook niemandsland, met wachttorens, versperringen, lichtmasten en patrouilles. Er waren maar een paar grensovergangen. Het beroemde Checkpoint Charlie was bedoeld voor buitenlanders en militairen van de geallieerden. Bij pogingen om de muur over te steken, kwamen tussen 1961 en 1989 ten minste 140 mensen om het leven.
In 1989 kwam het IJzeren Gordijn in beweging. Hongarije opende in de zomer zijn grens met Oostenrijk, waardoor duizenden Oost-Duitsers via die route naar het Westen vluchtten. Op 9 november 1989 maakte een woordvoerder van de DDR door een verwarrende mededeling bekend dat de grens open was. Die avond stroomden duizenden Oost-Berlijners naar de grensovergangen, en de overrompelde grenswachten konden niet anders dan hen doorlaten. Nog diezelfde nacht klommen mensen op de muur en begonnen ze er met hamers en beitels stukken uit te slaan. De beelden van de feestende mensen op de muur staan bij velen nog op het netvlies. In 1990 werd Duitsland herenigd.
Tegenwoordig is er in Berlijn weinig meer van de oude grens te zien. Op een paar plaatsen zijn stukken muur en wachttorens bewaard gebleven, zoals bij de Gedenkstätte Berliner Mauer aan de Bernauer Straße en bij de East Side Gallery. Wie wil, kan de route van de voormalige muur lopen of fietsen over de Berliner Mauerweg. In de binnenstad is het verloop van de muur op veel plekken met een dubbele rij kinderkopjes in de straat aangegeven.